Stadsverwarming, settelen en heel veel herinneringen
Met een kopje thee achter mijn laptop zit ik aan het einde van de eerste dag in Drobeta Turnu Severin in mijn appartement. Geen beregende ramen meer, het weer is opgeknapt. Vandaag was voor mijn gevoel een hele lange dag. Ik werd wakker op de bank bij Jantina, door wie ik gisteren gastvrij onthaald werd na een treinreis van 6 uur van Boekarest naar Drobeta. Vanochtend gingen we na het ontbijt naar het appartement dat ze al voor mij had geregeld. De rest van de dag ben ik bezig geweest met boodschappen, schoonmaken, uitpakken en nog meer schoonmaken en uitpakken. Het appartement is op loopafstand van Jantina en haar gezin waar ik altijd welkom ben en maaltijden mag gebruiken. Ze heeft een Roemeense man en drie kinderen. Een jongen van 9 en twee meiden van 7 jaar oud (een tweeling inderdaad!).
Hoewel ik nog maar een paar dagen in Roemenië ben, heb ik al kennisgemaakt met de Roemeense cultuur. Ik hoef mijn appartement (of dat van Jantina) maar in te lopen en ik weet het: ‘stadsverwarming’! Het is zo, zo warm binnen, en de verwarming blijft maar draaien. Hoewel ik normaal ook wel van warmte houdt is dit voor mij een beetje te gortig. Vanmiddag heb ik daarom maar voor de mussen gestookt terwijl de frisse lucht door mijn raam naar binnen stroomde.
Het appartement dat ik huur is een deel van een gebouw dat net als de buurgebouwen geschilderd is in de kleuren van de Oekraïense vlag, blauw en geel. Met de rode dakpannen hebben we overigens de kleuren van de Roemeense vlag: blauw, geel en rood. Deze wijk is in 2003 uit de grond gestampt en heet heel eenvoudig ANL. Of op z’n Roemeens uitgesproken Anélé. Mijn appartement is helemaal gemeubileerd. Een bed, bank, tafel en stoelen, keukengerei en zelfs speelgoed is hier aanwezig. En niet alleen dat, eerdere huurders van dit appartement hebben allerlei spullen achtergelaten. Omdat ik toch wel van enigszins opgeruimd en schoon houd heb ik vanmiddag de bloemetjes maar buiten gezet. Ik bedoel de plantjes (lees: bloempotten met verdroogde planten of met enkel zwarte, droge grond) en andere spullen in een kast opgeborgen die ik gewijd heb aan ‘rommel die ik zo snel mogelijk uit het zicht wil hebben’.
Het heerlijkste vond ik om mijn eigen spulletjes uit mijn koffer te halen en die op de muur te hangen of in het zicht te zetten. Zo kreeg het ‘plof maar lekker hier neer kussen’ al snel een eigen plekje op de bank. Een leuk aandenken aan mijn lieve moeder die dit kussen aan me mee wilde geven. En zo krijgen veel lieve familie een vrienden door een foto of materiële herinnering een eigen plekje in dit appartement.
Ik droom even weg. Wat is het gek dat ik zo lang gescheiden zal blijven van mijn geliefden. Ik besef het nog niet echt en ik hoop dat ik hier maar echt mijn plekje zal vinden. De emoties gaan op en neer deze dagen. Soms verras is mezelf dat ik neuriënd over straat loop, en op andere momenten, zoals deze denk ik weemoedig aan thuis. Wat helpt is te weten dat de Heere me roept, en dat gehoorzaamheid aan Hem mij hier heeft gebracht. En hoewel ik veel achterlaat, “U HEERE, blijft altijd”! Een troost, de troost die achterop één van de foto’s staat die ik heb gekregen. Bedankt mam!
Ik neem nog maar een theetje terwijl ik dag afsluit met de Heere, de Enige Die nog steeds even dichtbij is. Of zelfs dichterbij? In de stilte van mijn appartement zing ik zachtjes mee met de instrumentale muziek:
Maar de HEER zal uitkomst geven,
Hij, die ’s daags Zijn gunst gebiedt;
‘k Zal in dit vertrouwen leven,
En dat melden in mijn lied;
‘k Zal Zijn lof zelfs in den nacht
Zingen, daar ik Hem verwacht;
En mijn hart, wat mij moog’ treffen,
Tot den God mijns levens heffen.
City heating, settling down and lots of memories
With a cup of tea behind my laptop, I sit in my flat at the end of the first day in Drobeta Turnu Severin. No more sprinkled windows, the weather has cleared up. Today was a very long day for my liking. I woke up on the sofa with Jantina, by whom I was hospitably welcomed yesterday after a 6-hour train journey from Bucharest to Drobeta. This morning, after breakfast, we went to the flat she had already arranged for me. I spent the rest of the day shopping, cleaning, unpacking and more cleaning and unpacking. The flat is within walking distance of Jantina and her family where I am always welcome and allowed to have meals. She has a Romanian husband and three children. A 9-year-old boy and two 7-year-old girls (twins indeed!).
Although I have only been in Romania for a few days, I have already been introduced to Romanian culture. I only have to walk into my flat (or Jantina’s) and I know: ‘city heating’! It is so, so warm inside, and the heating keeps running. Although I normally like heat too, this is a bit too much for me. So this afternoon I just stoked for the sparrows while the fresh air poured in through my window.
The flat I rent is part of a building that, like the neighbouring buildings, is painted in the colours of the Ukrainian flag, blue and yellow. With the red roof tiles, by the way, we have the colours of the Romanian flag: blue, yellow and red. This district was built in 2003 and very simply called ANL. Or Romanian pronounced Anélé. My flat is fully furnished. A bed, sofa, table and chairs, kitchen utensils and even toys are here. And not only that, previous tenants of this apartment have left all kinds of stuff behind. Since I do like things somewhat tidy and clean, I decided to put the flowers out this afternoon. I mean put away the plants (read: flower pots with dried-up plants or with just black, dry soil) and other stuff in a cupboard I have dedicated to ‘junk I want out of sight as soon as possible’.
What I loved most was taking my own stuff out of my suitcase and hanging it on the wall or putting it in plain sight. This way, the ‘just plop down here pillow’ soon got its own place on the sofa. A nice memento of my dear mother who wanted to give this cushion to me. And so many dear family and friends get their own place in this flat through a photo or material reminder.
I dream away for a moment. How crazy it is that I will be separated from my loved ones for so long. I don’t really realise it yet and I hope I will just really find my place here. Emotions go up and down these days. Sometimes I surprise myself walking down the street humming, and at other times, like this one I think wistfully of home. What helps is knowing that the Lord is calling me, and that obedience to Him has brought me here. And though I leave much behind, “You LORD, always remain”! A comfort, the comfort written on the back of one of the photos I received. Thanks mum!
I take just one more tea as I end day with the Lord, the One Who is still as close as ever. Or even closer? In the silence of my flat, I softly sing along with the instrumental music:
But the LORD will send salvation
and by day his love maintain;
he will grant me preservation,
and I will rejoice again.
I will sing and pray at night
to the God of life and light.
He will in his mercy hear me
and for evermore be near me.