Aan het voortploeteren…
Naast pratende en lerende kinderen zit ik op de bank. Ik kijk door het raam uit over de stad. Het is bewolkt en het miezert. Het is niet zulk lekker weer als het meestal is in de meimaand. Het is kouder en nu regent het zelfs. Maar ik vind het lekker dat ik af en toe nog een trui aankan!
Het is alweer twee weken geleden dat ik de vorige blog heb geschreven. Herinneringen van de afgelopen tijd spelen door mijn gedachten. Na de paasvieringen hebben we een week op de clubs gedaan over de goede Herder Die Zijn leven geeft voor de schapen. Ik hoor het mezelf nog zeggen: “Eu sunt Păstorul cel bun. Păstorul cel bun își dă viața pentru oi.”
“Ik ben de Goede Herder. De Goede Herder geeft Zijn leven voor de schapen.” Deze Bijbeltekst leerde ik de kinderen aan na het Bijbelverhaal dat over hetzelfde thema ging.
Tijdens één van deze clubs misten we een tienermeisje dat er eigenlijk altijd is. De kinderen zeiden dat ze na schooltijd niet was thuisgekomen. Er werd vermoed dat zij met een jongen van school mee naar huis was gegaan. Zo wordt een huwelijk onder de Roma vaak gevormd. Op een gegeven moment gaat het meisje met de jongen mee naar huis zonder soms dus ook maar iets aan de familie te laten weten. Als het goed gaat blijven ze bij elkaar, maar helaas gebeurd het ook vaak dat ze weer uit elkaar gaan. Inmiddels soms met meerdere kinderen.
Een week later hoorde we dat ons 15-jarige meisje inderdaad met een jongen mee was naar huis. De ouders die er niet achter stonden hebben haar met de politie opgespoord en met haar vader mee naar Frankrijk gestuurd om af te koelen. We zullen haar voorlopig dus niet meer zien.
Kinderen komen en gaan op de clubs, zo heb je er één bij, en zo ben je er één kwijt.
Ik groei in het gebruiken van de Roemeense taal. Door het leiden van Bingo leer ik de getallen van één tot honderd, en met mijn gebrekkige Roemeens lukt het soms al wel om een eenvoudig spelletje uit te leggen! Het geeft heel veel voldoening om daar stappen in te maken.
Wat ook voldoening geeft is om erkenning van kinderen en mensen hier te ontvangen. Ik vind het best wel pittig om helemaal een nieuw leven op te bouwen op een plek waar ik niemand heb die mij kent en een geschiedenis met me heeft. Ik merk dat het heel veel tijd kost om een band te krijgen met mensen en vriendschappen op te bouwen. Maar daarom geven de meest kleine gebaren van erkenning al veel voldoening! Een kind die in gebed ook voor mij bij naam bedankt. Een vrouw in de kerk die me een knuffel geeft en zeg dat ik lief ben. De oudere dominee die elke week een knuffel geeft en vraagt hoe het gaat. Een andere vrouw in de kerk die met me afspreekt en op een ijsje trakteert. Dat ik gevraagd wordt om in de kerk een lied te zingen. Dit zijn de bijzondere momenten die me bemoedigen en helpen vol te houden!
En soms zijn zulke gebaren en woorden een raam waardoor ik naar Gods liefde kan kijken. God liefde ook voor mij. Dan gebeurd het zomaar dat ik op de racebaan van het leven en deze stage stilsta en rust vind op het kussen van Gods barmhartigheid.
Before the winds that blow do cease
Teach me to dwell within Your calm
Before the pain gives way for peace
Give me my God to sing a psalm
Let me not lose a chance to prove
The fullness of enabling love
O Love of God do this for me
Maintain a constant victory
(Amy Carmichael)
Dank aan God voor de wolk van getuigen die mij op deze reis vergezellen. Die mij vertellen dat wie op God vertrouwd niet beschaamd zal worden. En die mij aanmoedigen om te volharden als ik het moeilijk heb. Dank aan God voor Abraham, voor Jim en Elisabeth Elliot, voor Amy Carmichael en vele anderen!
Plodding onward…
Next to talking and learning children, I sit on the sofa. I look out through the window over the city. It is overcast and drizzling. The weather is not as nice as it usually is in the month of May. It is colder and now it is even raining. But I like the fact that I can still wear a jumper now and then!
It has been two weeks since I wrote the previous blog. Memories of recent times play through my mind. After the Easter celebrations, we did a week at the clubs about the good Shepherd Who gives His life for the sheep. I can still hear myself saying, “Eu sunt Păstorul cel bun. Păstorul cel bun își dă viața pentru oi.”
“I am the Good Shepherd. The Good Shepherd gives His life for the sheep. I taught this Bible verse to the children after the Bible story that covered the same theme.
During one of these clubs, we were missing a teenage girl who is actually always there. The children said she had not come home after school. It was suspected that she had gone home with a boy from school. This is how marriages among Roma are often formed. At some point, the girl goes home with the boy without sometimes even letting the family know anything. If things go well, they stay together, but unfortunately it also often happens that they break up again. Meanwhile, sometimes with several children.
A week later, we heard that our 15-year-old girl had indeed gone home with a boy. The parents who did not support it tracked her down with the police and sent her to France with her father to cool off. So we won’t see her again for the next while.
Kids come and go at the clubs, one day you add one, and one day you lose one.
I am growing in using the Romanian language. By leading Bingo, I learn the numbers from one to one hundred, and with my poor Romanian, sometimes I already manage to explain a simple game! It is very satisfying to make progress in that.
What is also satisfying is to receive appreciation from children and people here. I find it quite tough to build a completely new life in a place where I have no one who knows me and has a history with me. I find that it takes a lot of time to connect with people and build friendships. But that is why the most small gestures of recognition are very rewarding! A child who thanks for me by name in prayer too. A woman in church who gives me a hug and tells me I am sweet. The elderly pastor who gives a hug every week and asks how I am doing. Another woman in the church who meets up with me and treats me to ice cream. That I am asked to sing a song in church. These are the special moments that encourage me and help me persevere!
And sometimes such gestures and words are a window through which I can look at God’s love. God’s love for me too. Then it just happens that I stop on the racetrack of life and this internship and find rest on the pillow of God’s mercy.
Before the winds that blow do cease
Teach me to dwell within Your calm
Before the pain gives way for peace
Give me my God to sing a psalm
Let me not lose a chance to prove
The fullness of enabling love
O Love of God do this for me
Maintain a constant victory
(Amy Carmichael)
Thanks be to God for the cloud of witnesses accompanying me on this journey. Who tell me that those who trust in God will not be shamed. And who encourage me to persevere when I am struggling. Thanks be to God for Abraham, for Jim and Elisabeth Elliot, for Amy Carmichael and many others!