“Ik vind het erg moeilijk om haar lief te hebben”, bekende ik toen Jantina en ik terugreden van een club. En ik deelde over een situatie met een kind dat veel negatieve aandacht vraagt, en eerlijk gezegd echt “heel irritant is”. We spraken er een tijdje over door. Ja, de kinderen voelen het of we ze liefhebben of niet. Ik besefte erg mijn tekortkomingen hierin, en ik verlangde naar de liefde van de Heere Jezus, in mij en door mij heen.
Bij de kinderen die we op de club hebben mist vaak het warme thuis. Meestal hebben ze wel een warm huis, maar geen warm thuis met de stabiliteit van een liefhebbende vader en moeder. Op 8 maart vieren ze in Roemenië de dag van de vrouw en de moeder. Op de club hebben we een lied geoefend die we kunnen opnemen en naar de moeders sturen.
“Pas op: deze voorraad wordt steeds kleiner!”. Ik zat aan de keukentafel bij een Roemeens gezin en checkte mijn Instagram. Ik las over goud dat steeds zeldzamer wordt. En over een grondstof die pas echt zeldzaam word: Aandacht. Menselijk contact. Liefde. De post eindige met: “Jouw aandacht is goud waard.”
Ik moest even slikken toen ik mijn appartement binnenstapte en de kleuren op de muur zag. De woonkamer, de keuken en de plafonds van beide waren niet langer lichtgeel, maar feloranje geverfd. Maandag 13 januari was ik aangekomen in mijn opgeknapte appartement. Alles was geverfd, de badkamer mooi opgeknapt en de keuken en kamer, danig veranderd. Fel oranje dus, en niet alleen op de muren maar ook strepen op de lampenknop en oranje spetters op de stekkerdoos. Welkom in Roemenië…
‘Lisana I really like your salad!’ Riep één van de jongens en ze schepten nog een bord op. Met mijn vader was ik in twee dagen naar een klein dorpje boven Boekarest gereden waar we een poosje mochten verblijven bij de familie van Simona een Roemeens vriendin van mij. We hadden boerenkool en rookworst meegenomen om boerenkoolstamppot voor ze te kunnen maken.
‘Vanaf 8 maanden per jaar in het buitenland is emigreren, dus u moet u inderdaad uitschrijven.’ Ik was even stil. Emigreren? Beelden van zeecontainers, Canada en voor altijd weggaan schoten door mijn gedachten.
Het is weer tijd voor Markus stroopwafels! Maar ook bakker Van Maanen uit Alphen aan den Rijn doet mee aan onze bakkersactie. Doe jij ook mee door een bestelling te plaatsen?
In de portiek van het kerkgebouw staar ik naar de elektriciteit lijnen waar een vogel op zit. Ineens vliegen mijn gedachten terug, jaren terug. Ruim 6 jaar terug zaten we in een lokaal van het Hoornbeeck College met voor ons een tafel waar allerlei plaatjes op lagen uitgespreid. We mochten er één kiezen die ons aansprak, en die iets van ons verlangen voor de toekomst weerspiegelde. Ik weet nog dat ik een vliegende vogel nam. Ik verlangde naar vrijheid, naar reizen.
“Maar ondersteunen ze de mensen hier met die hulptransporten of maken ze de mensen hier ongezond afhankelijk?” Jantina en ik waren op weg naar de club in Corlatel en we spraken met elkaar over hulpverlening. De vraag: “Hoe kun je mensen echt helpen?”, was de drijfveer achter ons gesprek. Oost – Europa is overspoeld door hulporganisaties die bijvoorbeeld transporten met spullen brengen. Maar mijn grote vraag is of je de mensen daar wel echt mee helpt.
Verrast door een gekregen brunch en een tasje vol cadeaus verlaat ik rond 11 uur mijn huis met een tas in de hand. In de tas zit een cakeblik waar ik geprobeerd heb een appeltaart in te bakken. Ik ben op weg naar Roemeense vrienden. Enkele minuten later stap ik na een dikke knuffel, en de woorden “la mulți ani!” een tuin binnen. Er hangen ballonnen aan de wijnranken die boven de tafel buiten hangen. De rest van de ochtend breng ik aan deze tafel door met vriendelijke mensen, appeltaart, druiven en heel veel koude sap.