Er wordt een bord voor me afgespoeld en volgeschept met een dunne, olierijke soep en een groot stuk vlees vind zijn plaats tussen de enkele groenten. Ondertussen vraag ik de vraag die ik inmiddels kan dromen: “Koem te kjama? (wat is je naam?)”.

Vrijdagmiddag rijden we met z’n vieren naar Vinjulet. Jantina, ik en op de achterbank haar twee dochters. We rijden de stad uit langs de Donau de heuvels op. De vier wielen brengen ons steeds verder bij de Donau vandaan totdat we over een heuvel heenrijden en de rivier helemaal aan ons zicht is onttrokken.

Ik zucht als ik mijn eerste zondagmorgen in Roemenië wakker wordt. Ik kan er nog niet aan wennen om in dit vreemde land alleen in een huis te wonen en voel me net als gisterenochtend erg eenzaam. Met moeite kom ik uit bed en begin mijn ochtendroutine. “Praise child and be warmed within”, lees ik een citaat van Jim Elliot die ik op de muur heb gehangen. Ik pak mijn gitaar en zing het grootste gedeelte van mijn stille tijd. Dat helpt me om mijn ogen van mijzelf af op de Heere te richten, maar het vervelende gevoel gaat niet helemaal weg. Ik ontbijt gehaast want ik zie dat het al bijna tijd is. Om kwart voor 10 moet ik bij Jantina zijn voor mijn lift naar de kerk.

Met een kopje thee achter mijn laptop zit ik aan het einde van de eerste dag in Drobeta Turnu Severin in mijn appartement. Geen beregende ramen meer, het weer is opgeknapt. Vandaag was voor mijn gevoel een hele lange dag. Ik werd wakker op de bank bij Jantina, door wie ik gisteren gastvrij onthaald werd na een treinreis van 6 uur van Boekarest naar Drobeta. Vanochtend gingen we na het ontbijt naar het appartement dat ze al voor mij had geregeld. De rest van de dag ben ik bezig geweest met boodschappen, schoonmaken, uitpakken en nog meer schoonmaken en uitpakken. Het appartement is op loopafstand van Jantina en haar gezin waar ik altijd welkom ben en maaltijden mag gebruiken. Ze heeft een Roemeense man en drie kinderen. Een jongen van 9 en twee meiden van 7 jaar oud (een tweeling inderdaad!)

Door het beregende treinraam kijk ik naar buiten. Een groene rivier gaat onder mij voorbij, grasvelden bezaaid met afval, afgewisseld door kleine dorpjes, straatbeelden die me aan Oekraïne doen denken en het geraamte van wat ooit een gebouw genoemd werd glijdt aan mij voorbij.