De zegeningen van de natuur?
Terwijl een Roek over Drobeta Turnu Severin vliegt en zo nu en dan krijsende geluiden maakt, ziet hij misschien wel een jonge vrouw lopen met een gitaartas op de rug. Ze verlaat het geel met blauw beschilderde appartementengebouw, loopt langs een grote afval containers en steekt een drukke weg over. Ze loopt een rustig straatje naast een Orthodoxe begraafplaats in. Aan het begin van de straat staat een grote walnotenboom waardoor ze even uit het zicht verdwijnt, maar al snel loopt ze weer in de hete zon. Hoewel het nog ochtend is, is het al behoorlijk warm. Direct naast de begraafplaats verdwijnt ze even onder een boom met kleine, groene vruchtjes. Ze zoekt of ze ook een gele kan vinden. Die vind ze, en ze knabbelt het tevreden op terwijl ze doorloopt. Aan de andere kant van de muur zit een vrouw klaaglijk te zingen bij een graf. Wat een contrast. Enerzijds het genieten van het leven dat de natuur brengt, en anderzijds het klagen over de dood. Die kleine vruchtjes worden ook wel “corcoduş” genoemd. Ze smaken een beetje naar pruimen als ze rijp zijn, maar ze worden door Roemenen vaak juist onrijp gegeten. Dan zijn ze nog erg zuur en sommigen vinden het zelfs lekker om in de zout te dopen. Maar niet zomaar worden deze bomen geplant. Er wordt door veel mensen Palinka van gestookt, of een ander soort drank waar de jonge vrouw met de gitaartas nu even niet de naam van weet.
Elk goed huishouden in Roemenië weet hoe je deze drank moet maken en maakt die ook! Uitgezonderd van de bekeerlingen dan… (zoals de niet-orthodoxe christenen worden genoemd).
Later op de dag stopt een grijze Opel Zafira langs de kant van de weg, boven op een heuvel met uitzicht op de Donau, Servië en Drobeta Severin in de verte. De honden die in de schaduw van enkele bomen hadden liggen luieren staan op en beginnen hard te blaffen. Straathonden…. hu! De twee vrouwen en jonge meisjes die uit de auto stappen kijken naar een tafel verderop, achter de honden, waar enkele potten op staan. Daar moeten ze heen. Maar die honden… hu! Er worden wat dreigende bewegingen gemaakt en de honden schieten iets achteruit, maar bij het tafeltje komen lijkt nog steeds onveilig. Dan komt er van de overkant van de straat een vrouw aangerend. Ze draagt dichte kleding, en heeft een beschermkap aan haar nek op de rug hangen. Ze schreeuwt tegen de honden en de weg naar de tafel is vrij. Op de tafel staan allerlei soorten potjes. Grote en kleine. Allemaal met een geel, bruine inhoud die alles te maken heeft met de beschermkap die de vrouw op haar rug heeft hangen. Honing! Deze vrouw heeft een zogenaamde “honing drive-in” langs de kant van de weg. Allerlei soorten honing die te maken heeft met de verschillende bloemen waar de bijen van hebben gesnoept. Als er een kleine pot voor 25 lei en een grote pot voor 40 lei is verkocht verdwijnt de Opel Zafira met de vrouwen en meiden al snel uit het zicht van de imker. De honing en honden achterlatend… hu!
Haaaaaaaaaatsji! Haaaaaaaatsji! Die verdraaide pollen in de lucht. De jonge vrouw met gitaartas die nu geen gitaartas op haar rug heeft wrijft langs haar neus. ”Plângi?” “Huil je?” Een jongen van de club kijkt haar meelevend aan. “Nu, allergia” verduidelijkt ze. Diezelfde jongen schiet even later, als ze buiten aan het voetballen zijn, de voetbal naar de buren. Wat nu? De tuin wordt bewaakt door fel blaffende honden. Verschillende jongens zijn al naar de voorkant van de tuin gerend en willen de muur over klimmen maar ze blijven bovenop zitten omwille van de dreigende honden. De zo juist nog niesende vrouw betwijfelt of het wel een goede keuze is de bal te willen pakken. Verschillende scenario’s schieten door haar hoofd. Vasile die in zijn been wordt gebeten, Kevin die op wordt gegeten. Hu! Echter, een aantal moeders schieten al te hulp. Ze nemen stenen in de hand en gooien die naar de honden. Die schieten geschrokken achteruit. Ondertussen roepen ze naar de jongens en wenken ze wild, dat ze van de muur moeten springen om de bal te pakken. Een klein meisje tilt een steen zo groot als haar eigen hoofd op, zij wil ook meehelpen om die honden op een afstand te houden…? Het plannetje lukt. Ode aan de moeders en de dappere jongens. Niemand wordt opgegeten of in de been gebeten, en de bal is weer terug. In de tuin van het kleine kerkje kijken de jongens elkaar aan. Misschien toch maar lummelen in plaats van voetballen?
Van dit alles zijn een paar roeken getuigen die op een kale tak, van een boom in de buurt zitten. Zo nu en dan maken ze krijsende geluiden alsof de natuur mee getuigd van de gevangenis die enkele honderden meters verderop staat.
Zomaar wat korte verhaaltjes van wat de natuur hier brengt. Leven, dood, eten, honden en vogels. Oja… en hooikoorts. Haaaaaaaaaaaaatsji!
The blessings of nature?
As a Rook flies over Drobeta Turnu Severin, making occasional screeching noises, he might see a young woman walking with a guitar bag on her back. She leaves the yellow and blue-painted apartment building, walks past a large rubbish container and crosses a busy road. She walks into a quiet street next to an Orthodox cemetery. At the beginning of the street is a large walnut tree which makes her disappear from view for a moment, but she soon walks back into the hot sun. Although it is still morning, it is already quite warm. Right next to the cemetery, she disappears for a moment under a tree with small, green fruits. She looks to see if she can also find a yellow one. She finds one, and she nibbles it contentedly as she walks on. On the other side of the wall, a woman sits wailing plaintively by a grave. What a contrast. On the one hand enjoying the life that nature brings, and on the other lamenting death. Those little fruits are also called ‘corcoduş’. They taste a bit like plums when ripe, but Romanians often eat them unripe. Then they are still very sour and some even like to dip them in salt. But it is not without reason that these trees are planted. Many people make Palinka from them, or some other kind of drink which the young woman with the guitar bag does not know the name of right now. Every good household in Romania knows how to make this drink and makes it! Except for the converts then…. (as the non-Orthodox Christians are called).
Haaaaaaaaaatsji! Haaaaaaaatsji! Those twisted pollen in the air. The young woman with guitar bag who now has no guitar bag on her back rubs her nose. ‘plângi?’ ‘Are you crying?’ A boy from the club looks at her compassionately. ‘Nu, allergia’ she clarifies. The same boy a little later, when they are playing football outside, shoots the football at the neighbours. Now what? The garden is guarded by fierce barking dogs. Several boys have already run to the front of the garden and want to climb over the wall but they stay on top because of the threatening dogs. The just sneezing woman doubts whether wanting to take the ball is a good choice. Several scenarios shoot through her mind. Vasile getting bitten in the leg, Kevin getting eaten. Hu! However, several mothers are already coming to the rescue. They take stones in their hands and throw them at the dogs. These startled shoot backwards. Meanwhile, they shout at the boys and beckon wildly, telling them to jump off the wall to grab the ball. A little girl lifts a stone as big as her own head, she also wants to help keep those dogs at a distance…?
The plan succeeds. Ode to the mothers and the brave boys. No one gets eaten or bitten in the leg, and the ball is back. In the garden of the little church, the boys look at each other. Maybe just throwing over instead of playing football after all?
Witnessing all this are a pair of rooks perched on a bare branch, of a nearby tree. Every now and then, they make screeching noises as if nature is witnessing along with the prison a few hundred metres away.
Just a few short stories of what nature brings here. Life, death, food, dogs and birds. Oh yes… and hay fever. Haaaaaaaaaaaaaaatsji!