Een conferentie in Sibiu
Op vrijdag om 8 uur kwam Jantina me met de auto ophalen. Ik maakte het mezelf gemakkelijk, de auto werd nog even getankt, de voorruit geboend, waarna we in de ochtendgloren Drobeta Turnu Severin uitreden. We hadden een lange rit voor de boeg. Zo’n 5 uur rijden naar Sibiu, ergens in het midden van het land. Het was nog erg koud toen we na een uurtje stopten voor een plaspauze. 7 graden gaf de thermometer aan. Maar al snel kwam de zon tussen de wolken tevoorschijn en warmde het in de auto snel op. Boven een besneeuwde bergtop in de verte verscheen als snel een wolkje die steeds groter werd. De sneeuw is hard aan het smelten. Tijdens de reis stopten we nog een enkele keer voor een foto stop bij een Orthodox kerkje dat in een rots was gebouwd en een geel bloemenveld met een rij besneeuwde bergen op de achtergrond.
De reis ging over heuvels, tussen open velden langs lange rechte wegen en door kleinere en grotere dorpjes met kleurige huisjes. Het laatste uur hadden we het gemak om op de snelweg te kunnen rijden. Inmiddels was het erg warm geworden en reden we met een raam open. Sibiu is een prachtige stad waar we heen gingen voor een conferentie van AMEC. Dat is de Roemeense afdeling van CEF, een organisatie voor kinderevangelisatie waarvan de Nederlandse afdeling IKEG heet. Tijdens deze conferentie werd het 30 jarig bestaan van AMEC gevierd.
Toen we in Sibiu aankwamen hadden we nog even de tijd om de stad ik te gaan. Het bleek werkelijk een prachtige stad te zijn, met veel kleurige huisjes en een prachtige Lutherse kerk die met zijn enorme torenspits van 73,34 meter boven de dozijn andere kerkjes uittorent. Dit alles werd versiert met een vrolijk schijnend zonnetje. Werkelijk een genietmoment!
Op weg naar de kerk waar de conferentie zou plaatsvinden voegden we ons in de stoet van jonge meiden in ruisende rokken die de weg wisten. Het publiek van de conferentie was gemengd, zowel jonge meiden en vrouwen in lange rokken en een hoofddoekje op, als andere vrouwen in nette broeken, afhankelijk vanuit welke kerk en traditie ze komen. Bij de conferentie aangekomen werden we verwelkomt in de plenaire zaal waarna we weer naar buiten mochten om ons te vullen met allerlei koekjes en cakejes die rijkelijk uitgestald stonden ter ere van het 30 jarig bestaan. In navolging van de mensen voor me stapelde ik mijn bordje ook maar voller dan het gebruikelijke ‘één koekje’ wat we in Nederland kennen. Het programma van de conferentie was gevuld met opbouwende en informatieve lezingen voorafgegaan door het zingen van enkele liederen en afgewisseld door wat luchtige momentjes. Er was vertaling in het Engels waardoor ik ook het meeste kon volgen zonder dat Jantina alles hoefde te vertalen.
In de pauzes waren momenten om elkaar te ontmoeten en te spreken. In andere landen waar ik niet weet of men Engels spreek mis ik vaak vrijmoedigheid om anderen aan te spreken. Maar door alle moed bij elkaar te schrapen en op te zien naar Boven heb ik toch enkele fijne en bemoedigende gesprekken gehad. In het bijzonder was ik bemoedigd door een gesprek tijdens de lunch op zaterdag met een vrouw die in Oekraïne woont en ook bekend is met werk onder Roma in Zuidwest Oekraïne waar ze enthousiast over vertelde. Het was echt bijzonder dat ze daar over begon te delen en ik heel goed kon begrijpen waar zij het over had!
Het thema van de conferentie was ‘Standvastig in een veranderende wereld’, naar Psalm 51 vers 12 waar staat ‘vernieuw in mijn binnenste een standvastige geest’. Naast praktische boodschappen en lessen over het evangeliseren van kinderen werd vooral benadrukt dat onze relatie met de Heere het allerbelangrijkste is. Dat we in Hem onze vreugde moeten vinden en dat we daarin de basis vinden voor al ons werk. En dat we bovenaan de roeping van de Heere moeten hebben staan. We kunnen veel goede dingen doen, maar de opdracht die de Heere aan Zijn kerk mee gaf ‘maak discipelen’ (naar Matth. 28) moeten we niet verliezen in het doen van allerlei andere goede dingen. In de relatie tot het kind is liefde het belangrijkst, waar we het kind voor moeten kennen. Want hoe kunnen we liefhebben als we niet weten wat ze nodig hebben?
Zo reden we met een heleboel denk- en gespreksstof zaterdagavond weer naar huis. Enkele minuten voor de zondag stak ik mijn sleutel in de deur van mijn appartement. Nog enkele ogenblikken later lag ik in bed. Het naamkaartje dat ik met een achteloos gebaar op de tafel had geslingerd getuigde nog van de voorbije conferentie.
A conference in Sibiu
At 8am on Friday, Jantina came to pick me up by car. I made myself comfortable, the car was fueled and the windscreen polished. After that we drove out of Drobeta Turnu Severin at dawn. We had a long drive ahead of us. About a five-hour drive to Sibiu, somewhere in the middle of the country. It was still very cold when we stopped for a bathroom stop after an hour. 7 degrees indicated the thermometer. But soon the sun appeared between the clouds and it warmed up quickly in the car. Above a snow-covered mountain peak in the distance, a cloud soon appeared and grew bigger and bigger. The snow is melting fast. During the journey, we stopped a few more times for a photo stop at an Orthodox church built into a rock and a yellow field of flowers with a row of snow-capped mountains in the background.
The journey went over hills, between open fields along long straight roads and through smaller and larger villages with colourful houses. For the last hour, we had the convenience of driving on the highway. By now it had become very hot and we drove with a window open. Sibiu is a beautiful city where we went for a conference of AMEC. That is the Romanian branch of CEF, an organisation for children’s evangelisation whose Dutch branch is called IKEG. This conference celebrated AMEC’s 30th anniversary.
When we arrived in Sibiu, we had some time to explore the city I. It turned out to be a really beautiful city, with lots of colourful houses and a beautiful Lutheran church that towers above the dozen other churches with its huge spire of 73.34 metres. All this was adorned with a cheerfully shining sun. Truly a moment of enjoyment!
On our way to the church where the conference was to take place, we joined the procession of young girls in rustling skirts who knew their way around. The audience of the conference was mixed, both young girls and women in long skirts and a headscarf on, and other women in decent trousers, depending on which church and tradition they came from. Arriving at the conference, we were welcomed in the plenary hall after which we were allowed to go back outside to fill ourselves with all sorts of biscuits and cakes that were lavishly displayed in celebration of the 30th anniversary. Following the example of the people in front of me, I also piled my plate fuller than the usual “one biscuit” we know in the Netherlands. The conference programme was filled with edifying and informative lectures preceded by the singing of some songs and interspersed with some light-hearted moments. There was translation into English so I could also follow most of it without Jantina having to translate everything.
The breaks were moments to meet and talk to each other. In other countries where I don’t know if people speak English, I often lack boldness to approach others. But by gathering all my courage and looking up to Above, I still had some nice and encouraging conversations. In particular, I was encouraged by a conversation during lunch on Saturday with a woman who lives in Ukraine and is also familiar with work among Roma in south-west Ukraine, about which she spoke enthusiastically. It was really special that she started sharing about that and I could understand very well what she was talking about!
The theme of the conference was ‘Standing firm in a changing world’ after Psalm 51 verse 12 where it says “renew within me a steadfast spirit”. Besides practical messages and lessons on evangelising children, it was especially emphasised that our relationship with the Lord is most important. That in Him we should find our joy and that in Him we find the basis for all our work. And that we must have the Lord’s calling at the top. We can do many good things, but we should not lose the mission the Lord gave to His church “make disciples” (after Matth. 28) in doing all kinds of other good things. In the relationship with the child, love is the most important thing, for which we need to know the child. After all, how can we love if we don’t know what they need?
Thus, with a lot of food for thought and conversation, we drove home again Saturday night. A few minutes before Sunday, I stuck my key in the door of my flat. A few more moments later, I was in bed. The name card I had flung on the table with a careless gesture still bore witness to the past conference.