Genieten tussen de kinderen
Vrijdagmiddag rijden we met z’n vieren naar Vinjulet. Jantina, ik en op de achterbank haar twee dochters. We rijden de stad uit langs de Donau de heuvels op. De vier wielen brengen ons steeds verder bij de Donau vandaan totdat we over een heuvel heenrijden en de rivier helemaal aan ons zicht is onttrokken. Over de heuvel komen we op het hoger gelegen, glooiende platteland. Vinjulet is meteen in zicht. Na nog zo’n tien minuten rijden zijn we bij het kleine kerkje aangekomen waar al verschillende kinderen en onze kosteressen staan te wachten. De tweeling wordt afgezet terwijl wij nog een stukje doorrijden om een paar kinderen op te halen. Eerst stoppen we voor een Romahuisje waar Viorica* met haar neefje en nog meer familieleden bij haar blinde oma woont. Haar beide ouders zijn uit zicht. Haar neefje heeft nog wel twee broertjes en een moeder. Zijn moeder komt tijdens de club ook het kerkje binnen, vind een plekje op de achterste kerkbank waar ze haar jongste borstvoeding geeft die daarna verzadigd in haar armen in slaap valt.
Maar zover zijn we nu nog niet. We zitten in de auto waar net Viorica en haar neefje een plek op de achterbank hebben genomen. Via een aantal zijstraatjes, langs drie oude vrouwtjes die op een kruispunt zitten te zitten en vriendelijk zwaaien, komen we aan voor een ijzeren hek waar “Radu!!!” door Viorica wordt geroepen. Hij komt al snel met zijn broertje achter het ijzeren hek vandaan. Na nog een kort gesprekje met een vrouw met een kleine op haar arm rijden we terug naar het kerkje. De kinderen verzamelen zich rond de auto en als we uitstappen krijg ik van een paar kinderen een dikke knuffel.
Door het vrolijk schijnende voorjaarszonnetje zitten de kosteressen met de spelende kinderen buiten. Als ik met mijn gitaar en de knutselspullen het kerkje binnenga wordt ik meteen gevolgd door een aantal kinderen die een gesprekje met me proberen aan te knopen. We hebben veel plezier als we de leeftijd proberen te vertellen en één van de meiden mij duidelijk probeert te maken dat Iulian (die overduidelijk een stuk ouder is en zelf 11 beweert te zijn) 4 jaar is. Ik voel me tussen deze kinderen in mijn element.
Als Jantina binnen komt en alle kinderen een plekje hebben ingenomen begint de club. We beginnen met zingen en gebed. Het gebed vind ik heel erg mooi omdat alle kinderen om de beurt mogen bidden. De kleine kids worden geholpen doordat ze mogen nazeggen wat Jantina hen voorzegt. Het zingen mag ik begeleiden met de gitaar. We zingen van Gods liefde die altijd zo onbegrijpelijk groot is, we zingen “dit is de dag die de Heere ons geeft”, en het lied “M-am hotarât sa-L urmez pe Isus”. “Ik heb besloten om Jezus te volgen, ik keer niet terug”.
Daarna neem ik weer plek tussen de kinderen. Vergezeld met onophoudelijke geluiden van schuivende, tikkende, verplaatsende en soms fluisterende kinderen, luisteren we naar Jantina die vertelt over hoe we ons hart moeten bewaken door op te passen wat er via onze oog en oor poorten naar binnengaat. Het is nieuw voor veel kinderen en één kind reageert enthousiast dat ze het begrijpt.
Intussen geeft een vrouw borstvoeding achterin de klas en als ik door het raam naar buiten kijk heb ik uitzicht op een groene tuin met in de verte het klassieke houten wc-hokje.
Na de boodschap zingen we nog een keer “ik heb besloten om Jezus te volgen, ik keer niet terug”. Daarna doen we het bijpassende knutselwerkje dat ik had voorbereid. De kinderen vinden het leuk en gaan ijverig aan het werk. Ook de kosteressen doen mee. Zij zijn al jaren trouw bij de kinderclub om de deur te openen, de ruimte te verwarmen als het nodig is, en doen ook graag mee met het zingen, knutselen en luisteren.
Ik geniet ervan om de kinderen te helpen en ze aandacht en liefde te geven. Als ik een hand op de schouder van Mihai leg keert hij zich tijdens het knutselen even om en geeft mij een knuffel.
De kinderen zijn blij met de werkjes en het neefje van Viorica laat trots het resultaat aan zijn moeder zien.
Als we de ruimte weer hebben opgeruimd, de kinderen nog wat lekkers hebben gegeven en ze met de laatste groeten “pa!” (Doei!) het kerkje verlaten en naar huis lopen zingt het bij mij nog vanbinnen. “M-am hotarât sa-L urmez pe Isus. Si înapoi eu nu voi da.”
“Ik heb besloten om Jezus te volgen, ik keer niet terug.”
*In verband met privacy heb ik de namen veranderd
Enjoying among the children
Friday afternoon, the four of us drive to Vinjulet. Jantina, me and in the back seat her two daughters. We drive out of town along the Danube up the hills. The four wheels take us further and further away from the Danube until we drive over a hill and the river is completely hidden from our view. Over the hill we enter the higher, rolling countryside. Vinjulet is immediately in sight. After another ten minutes or so of driving, we arrive at the small church where several children and our female helpers are already waiting. The twins are dropped off while we drive a little further to pick up a couple of children. First we stop in front of a Roma house where Viorica* lives with her nephew and more family members with her blind grandmother. Both her parents are out of sight. Her nephew does still have two brothers and a mother. His mother also enters the little church during the club, finds a spot on the back pew where she breastfeeds her youngest who then falls asleep contentedly in her arms.
But we have not reached that point yet. We are in the car where Viorica and her nephew have just taken a seat in the back seat. Through several side streets, past three little old ladies sitting at a crossroads and waving friendly, we arrive in front of an iron gate where “Radu!!!” is shouted by Viorica. He soon appears with his little brother from behind the iron gate. After another brief chat with a woman with a little one on her arm, we drive back to the little church. The children gather around the car and when we get out, a few of them give me a big hug.
With the spring sun shining brightly, the female helpers are sitting outside with the children playing. When I enter the little church with my guitar and craft supplies, I am immediately followed by several children who try to strike up a conversation with me. We have a lot of fun as we try to tell the age and one of the girls tries to make it clear to me Iulian (who is obviously a lot older and claims to be 11 himself) is 4. I feel in my element among these children.
When Jantina enters and all the children have taken their places, the club begins. We start with singing and prayer. I really like the prayer because all the children take turns to pray. The little kids are helped by being allowed to repeat what Jantina says to them. I accompany the singing with the guitar. We sing of God’s love that is so incomprehensibly great, we sing “this is the day the Lord gives us”, and the song “M-am hotarât sa-L urmez pe Isus”. “I have decided to follow Jesus, I will not turn back”.
Then I take my seat among the children again. Accompanied by constant sounds of shuffling, tapping, moving and sometimes whispering children, we listen to Jantina talk about how we should guard our hearts by being careful of what enters through our eye and ear gates. It is new to many children and one child responds enthusiastically that she understands.
Meanwhile, a woman is breastfeeding at the back of the classroom and looking out through the window I have a view of a green garden with the classic wooden toilet stall in the distance.
After the message, we sing again “I have decided to follow Jesus, I will not turn back”. Then we do the matching craft I had prepared. The children enjoy it and get to work diligently. The female helpers also join in. They have been faithful at the children’s club for years to open the door, warm the room when needed, and also enjoy joining in the singing, crafts and listening.
I enjoy helping the children and giving them attention and love. When I put a hand on Mihai’s shoulder, he turns around for a moment during crafts and gives me a hug.
The children are happy with the crafts and Viorica’s nephew proudly shows the result to his mother.
When we have tidied up the room again, and have given the children some more treats, they leave the church with the last greetings “Pa!” (Bye!) to walk home. It still sings inside me. “M-am hotarât sa-L urmez pe Isus. Si înapoi eu nu voi da.”
“I have decided to follow Jesus, I will not turn back.”
*For privacy reasons I have changed the names