“Weet dat je hier nu een thuis hebt!” Deze woorden werden tegen mij gesproken toen ik na 4 dagen in Belgrado op het punt stond om terug te rijden naar mijn huis in Roemenië. De warmte, de openheid en de christelijke gastvrijheid hadden me geraakt.

In Oktober vierden we oogstfeest, of dankdag op een zondag bij ons in de kerk. Iedereen kon vruchten, groenten of wat voor oogst dan ook meenemen en aan het einde van de dienst werd het onder de mensen verdeeld. Zo werd dankdag ineens wel heel tastbaar.

Met deze titel probeer ik de diversiteit van de afgelopen zomerperiode te beschrijven. Wat is er een hoop gebeurd. Wat heb ik veel meegemaakt en wat zijn er tal van verrijkende gebeurtenissen en ontmoetingen geweest. Ik heb op minimaal 7 verschillende bedden geslapen inclusief banken en matjes. Ik heb van Roemeense gastvrijheid genoten en ik ben moe geworden van het reizen.

“Je bent een prachtige meid, in je ziel en in je gezicht. Ik ben blij dat ik je heb leren kennen.” Haar ogen vulden zich met tranen toen we afscheid namen en we elkaar nog een keer omhelsden. ‘En ik heb niet eens mijn best gedaan om leuk te zijn,’ schoot er door mij heen. Ik begreep niet dat zij mij een mooi persoon vond en mij zou gaan missen zonder dat ik mijn best had gedaan om zo te zijn. Door mijn tijd in Roemenië leerde ik steeds meer hoe ik tegen mezelf aankeek.

“Ik blijf bij je, ik snap dat het niet makkelijk is en we willen dat dit een bemoedigende en geen ontmoedigende ervaring voor je zal zijn” Catalina keek me aan. De tranen schoten bij mij in de ogen. Ja, inderdaad, ik vond het best wel spannend om een Bijbelverhaal te gaan vertellen in het Roemeens. Het was mijn tweede kamp in de regio Suceava en ik mocht aan een groep van rond de 20 kinderen het Bijbelverhaal vertellen.

“En woon jij hier in de buurt?” De oudere vrouw keek me vragend aan. We waren in een dorpje in de regio Suceava waar we een vakantie Bijbelweek deden van drie dagen. De kinderen zaten in de tent naar het Bijbelverhaal te luisteren en ik ging even bij de vrouwen in het gras zitten. “Nee, ik woon op dit moment in Drobeta Turnu Severin, ik ben hier alleen voor de kinderkampen. Weet u waar Drobeta is?” Ze knikte, “spreek je daarom zo moeilijk Roemeens omdat je uit die regio komt?” “Nee, ik kom uit Nederland, ik ben hier nog maar een jaar”, glimlachte ik.

We draaien de dorpsweg op en slaan al snel linksaf om nog een ander kind op te halen. Als we afslaan zien we een ander meisje lopen dat met haar kleine nichtjes naar de club gaat. Ze is alleen. “Rij door!”, zeggen de kinderen op de achterbank. Rebeca is niet zo geliefd bij de andere kinderen. “Nee, we wachten even!”, zeg ik en ik draai het raampje open. Als Rebeca ons ziet begint ze te rennen. Er is nog plek voorin de auto en ze neemt naast mij plaats. “Hoe gaat het Rebeca?” “Goed”. “Komen je nichtjes ook naar de club?” “Ja!”

“Goedemiddag, documenten alstublieft,” de politieagent keek ons door mijn opengedraaide raampje aan. Jantina haalde de documenten van de auto tevoorschijn en ik zocht naar mijn rijbewijs in de zak van mijn vest. We reden terug van de kinderclub op weg naar de kleine kerk die we op zaterdag bezoeken en de politie had ons voor controle van de weg gehaald.

Glimlachend volgde ik de discussie. Er ging bijna weer gestemd worden op de nieuwe president en aan deze Roemeense keukentafel werden hevige discussies gevoerd over de kandidaten. Tenminste, dat dacht ik te begrijpen. Ik blijk me namelijk wel eens flink te vergissen in waar het over gaat.

“Ik vind het erg moeilijk om haar lief te hebben”, bekende ik toen Jantina en ik terugreden van een club. En ik deelde over een situatie met een kind dat veel negatieve aandacht vraagt, en eerlijk gezegd echt “heel irritant is”. We spraken er een tijdje over door. Ja, de kinderen voelen het of we ze liefhebben of niet. Ik besefte erg mijn tekortkomingen hierin, en ik verlangde naar de liefde van de Heere Jezus, in mij en door mij heen.