Weekendje Debrecen (1) – Een groot cadeau van mijn Vader
“Dan heb je in ieder geval nu een belangrijke les geleerd”. Ik keek de persoon via mijn telefoonschermpje vragend aan. Ik was aan het bellen met iemand die mij vanuit Nederland persoonlijk begeleid tijdens mijn stage in Roemenië. Ik had verteld dat ik het lastig vond dat het zo’n lange tijd kost om relaties op te bouwen. Inmiddels was ik twee maanden verder en ik voelde me ontmoedigd over het investeren in mensen. Het geven, geven, geven en het weinig terug krijgen. “Wat bedoelt u?” Vroeg ik. “Je weet nu dat het veel tijd kost om diepgaande relaties op te bouwen.” Ik knikte. “Maar hoe houdt ik het vol om te blijven proberen?” Ik was er moe van en onzeker over geworden. In Nederland legde ik makkelijk verbinding met mensen, maar hier ging het zo moeilijk! Ik merkte dat ik door de frustraties en ontmoedigingen mezelf meer terugtrok. “Gewoon jezelf blijven, probeer niet iemand te zijn die je niet bent.”
Er viel een kwartje bij mij en ik vulde aan “want proberen heeft iets in zich om iets te doen wat niet natuurlijk tot mij komt.” Vandaar dat ik er ook zo moe van werd. Geduld en gewoon mezelf zijn, dat had ik nodig! Ik was dankbaar met dit advies. Van een vriendin kreeg ik nog diepgaandere bemoedigingen ten aanzien van deze frustratie. “God is the one Who sustains us. You should find your true contentment in Jesus. But I understand that that can be a struggle.” – “God is Degene Die ons onderhoudt, je zou je tevredenheid in Hem moeten vinden. Al begrijp ik dat het een strijd kan zijn.”
Zo ploeterde ik door, met het gemis van diepgaande relaties, het zoeken van de tevredenheid in God en geduld en volharding na te jagen. Dat dit zoveel energie kost besefte ik pas echt toen ik voor een weekend in Debrecen, Hongarije was. Daar ontmoette ik Nederlanders waar ik me meteen op mijn gemak voelde. Wat een verademing was het om even geen moeite te hoeven doen om te communiceren. Om even niet voortdurend bewust te zijn van wat je zegt en of het cultureel wel gepast is. Om even mijn grapjes te kunnen maken zonder bang te zijn dat het verkeerd overkomt. Om even helemaal mezelf te kunnen zijn zonder de voortdurende antenne of ik me wel goed tot deze mensen verhoudt.
Ik moest denken aan een lied dat ik hier in Roemenië heb leren kennen.
Day by day and with each passing moment
Strength I find to meet my trials here
Trusting in my Fathers wise bestowment
I’ve no cause to worry or to fear
He Whose heart is kind beyond all measure
Gives unto each day what He deems best
Lovingly its part of pain and pleasure
Mingling toil with peace and rest
Het betekent zo ongeveer: Dag aan dag vind ik kracht in mijn beproevingen door te vertrouwen in de wijze schenking van mijn Vader. Daarom hoef ik geen zorgen te maken of te vrezen. Zijn hart is boven alle maatstaven vriendelijk en Hij geeft aan elke dag wat Hij het beste vind. Met liefde geeft Hij een deel van pijn en genot en vermengd Hij inspanning met vrede en rust.
Mijn Vader weet wat ik nodig heb. En soms geeft Hij beproevingen en moeilijke dingen, maar Hij wil het afwisselen met momenten van genot en verlichting. Zo dankte ik God voor dit grote cadeau van een weekend in Debrecen waar ik even op adem kon komen en kracht ontvangen om weer door te gaan.
Dit was echter niet de reden dat ik naar Debrecen was gegaan. Ik ging op bezoek bij familie Keuter omdat zij ook een roeping voor Roma hebben en ik meer wilde leren over de strategie die zij gebruiken in het werken met hen. Maar daarover meer in een andere blog…!
Weekend in Debrecen (1) – A great gift from my Father
“Then at least now you have learned an important lesson.” I looked questioningly at the person on my phone screen. I was on the phone with someone who was coaching me from the Netherlands during my internship in Romania. I had mentioned that I found it difficult that it takes such a long time to build relationships. By now I was two months on and I was feeling discouraged about investing in people. Giving, giving, giving and getting little in return. “What do you mean?” I asked. “You know now that it takes a lot of time to build deep relationships.” I nodded. “But how do I keep trying?” I had grown tired and insecure about it. In the Netherlands, I easily connected with people, but here it was so difficult! I noticed that the frustrations and discouragements made me withdraw myself more. “Just be yourself, don’t try to be someone you’re not.”
A penny dropped for me and I complemented “because trying has something in it to do something that doesn’t come naturally to me.” Hence, I also got so tired of it. Patience and just being myself – that’s what I needed! I was grateful with this advice. From a friend, I received even deeper encouragement in the face of this frustration. “God is the one Who sustains us. You should find your true contentment in Jesus. But I understand that that can be a struggle.”
So I plodded on, missing deep relationships, seeking contentment in God and pursuing patience and perseverance. I only really realised that this takes so much energy when I was in Debrecen, Hungary, for a weekend. There I met Dutch people with whom I immediately felt at ease. What a relief it was to make no effort to communicate for a while. To not be constantly aware of what you are saying and whether it is culturally appropriate. To be able to make jokes without fearing that they will come across as wrong. To be able to be completely myself for a while without the constant antenna of whether I relate well to these people.
I was reminded of a song I got to know here in Romania.
Day by day and with each passing moment
Strength I find to meet my trials here
Trusting in my Fathers wise bestowment
I’ve no cause to worry or to fear
He Whose heart is kind beyond all measure
Gives unto each day what He deems best
Lovingly its part of pain and pleasure
Mingling toil with peace and rest
My Father knows what I need. And sometimes He gives trials and difficult things, but He wants to mingle it with moments of pleasure and relief. So I thanked God for this great gift of a weekend in Debrecen where I could take a breath and receive strength to go on again.
However, this was not the reason I had gone to Debrecen. I went to visit family Keuter because they also have a calling for Roma and I wanted to learn more about the strategy they use in working with them. But more on that in another blog…!