Afrika, regen, blijdschap, dansen. Dat is wat ik denk en voel als ik op het station in Boekarest sta en de regen met bakken uit de hemel valt. Eindelijk. De hitte van de afgelopen weken was begonnen zijn tol te eisen. Ik kon in weinig anders meer denken dan in de termen “warm” en “koud”. Het is normaal geworden om temperaturen als 36 en 38 graden te zien en met vreugde keek ik naar de belofte van 31 en 29 graden op het weerbericht.
Het is weer woensdag, en op woensdag hebben we onze Romaclub. Door de warmte doen we de club nu ’s ochtends en zijn ook de volwassenen aanwezig omdat zij altijd rond die tijd een kerkdienst hebben.
“Dan heb je in ieder geval nu een belangrijke les geleerd”. Ik keek de persoon via mijn telefoonschermpje vragend aan. Ik was aan het bellen met iemand die mij vanuit Nederland persoonlijk begeleid tijdens mijn stage in Roemenië. Ik had verteld dat ik het lastig vond dat het zo’n lange tijd kost om relaties op te bouwen. Inmiddels was ik twee maanden verder en ik voelde me ontmoedigd over het investeren in mensen. Het geven, geven, geven en het weinig terug krijgen.
Haaaaaaaaaatsji! Haaaaaaaatsji! Die verdraaide pollen in de lucht. De jonge vrouw met gitaartas die nu geen gitaartas op haar rug heeft wrijft langs haar neus. ”Plângi?” (“Huil je?”) Een jongen van de club kijkt haar meelevend aan. “Nu, allergia” verduidelijkt ze.
Naast pratende en lerende kinderen zit ik op de bank. Ik kijk door het raam uit over de stad. Het is bewolkt en het miezert. Het is niet zulk lekker weer als het meestal is in de meimaand. Het is kouder en nu regent het zelfs. Maar ik vind het lekker dat ik af en toe nog een trui aankan!
Inmiddels zijn de paasdagen voorbij. Dagen waarin ook bekenden en onbekenden elkaar begroetten met: “Christus is opgestaan” en men reageert met “Hij is waarlijk opgestaan!”. Deze zin in het Roemeens heb ik de afgelopen dagen tot grote vreugde gebruikt bij enkele ontmoetingen op straat. Echt een hele mooie gewoonte om elkaar zo te begroeten.
Pasen valt hier dit jaar op 5 en 6 mei, op een andere datum dan in Nederland omdat ze hier de Orthodoxe kalender aanhouden. Toen ik net in Roemenië kwam leefde ik nog mee met Pasen in Nederland, en daarna ging ik van Pasen weer de voorbereiding op Pasen in. Zo zie ik de vrouwen die druk zijn met schoonmaken en wordt ik gewaarschuwd voor de drukte in de supermarkten de dagen voor Pasen.
Een cultuur wordt weleens vergeleken met een ijsberg. 10 procent kun je zien, en de rest is onder het wateroppervlak, wat je niet kan zien en daarom niet weet en begrijpt. Daarvoor heb je een pinguïn nodig die met je onder het wateroppervlak kan duiken (de andere 90 procent van de ijsberg) en kan uitleggen waarom dingen gaan zoals ze gaan. Een culturele pinguïn genoemd.
Het thema van de conferentie was ‘Standvastig in een veranderende wereld’, naar Psalm 51 vers 12 waar staat “vernieuw in mijn binnenste een standvastige geest”. Naast praktische boodschappen en lessen over het evangeliseren van kinderen werd vooral benadrukt dat onze relatie met de Heere het allerbelangrijkste is.
Er wordt een bord voor me afgespoeld en volgeschept met een dunne, olierijke soep en een groot stuk vlees vind zijn plaats tussen de enkele groenten. Ondertussen vraag ik de vraag die ik inmiddels kan dromen: “Koem te kjama? (wat is je naam?)”.